23 juni is het "Dag van de mantelzorger". Niet vanzelfsprekend maar zo betekenisvol. We kregen een brief van een mantelzorger wiens partner hier in Roosendaelveld verblijft en delen deze graag met jou.
Brief aan mantelzorgers met een partner *
Op een dag word je officieel mantelzorger. Het klinkt als een erkenning, maar eigenlijk doe je die zorgtaak vaak al jaren - meestal thuis, voor je partner, tot het echt niet meer gaat. En dan komt het moment waarop je de moeilijke beslissing moet nemen om die jarenlange zorg over te dragen aan het zorgpersoneel van een woonzorgcentrum. Van de ene dag op de andere verandert je leven van richting. Het duurt even voor het tot je doordringt dat je die zorg nu gaat delen met mensen die je nog niet kent.
De eerste dagen en weken zijn intens. Je probeert te wennen aan een nieuwe omgeving, een nieuw ritme, nieuwe gewoonten. Niet alleen voor je partner, maar zeker ook voor jezelf is het zoeken. Je wil je graag nog vastklampen aan het leven van vroeger en dat - zoveel als kan - voortzetten in deze nieuwe thuis. Maar stap voor stap merk je dat de realiteit je dwingt om los te laten wat niet meer kan.
Het voelt alsof je opnieuw je plaats moet zoeken in een situatie waar je nooit bewust voor gekozen hebt. Je komt terecht in een fase die elke mantelzorger vroeg of laat doormaakt: aanvaarden dat anderen jouw zorgtaak overnemen, en vooral – leren vertrouwen op het personeel. In het begin wil je hen alles vertellen: gewoonten, voeding, verzorging, aandachtspunten… En omdat je vaak aanwezig bent, word je automatisch observator. Soms zie je dingen gebeuren die anders verlopen dan je had gehoopt. Je grijpt de kansen om je bezorgdheden uit te spreken, te bespreken of neer te schrijven. En dan komen ook de ontgoochelingen, waar iedereen op zijn eigen manier mee probeert om te gaan. Bij de ene lukt dat vlotter dan bij de andere. Vaak verstoren die zorgen de zo nodige nachtrust.
Geleidelijk aan vind je je weg in deze kleine gemeenschap. Je leert hoe communiceren met het personeel werkt, hoe je je eigen inbreng kan doen zonder storend te zijn voor de werking. Je leert omgaan met fouten – zowel die van anderen als je eigen – en je ontdekt dat er naast de zorg voor jouw partner nog zoveel andere factoren meespelen die het leven en de organisatie bepalen. Je wil graag een warme, gezonde band opbouwen en tegelijk opkomen voor de rechten en behoeften van jezelf en je partner. Dat vraagt een subtiel evenwicht: aanvoelen wat kan en wat niet kan, begrip tonen en toch je mening durven geven, rekening houden met de gevoelens van het personeel én met die van jezelf.
En beetje bij beetje groeit ook het begrip voor de vaak moeilijke omstandigheden waarin het zorgpersoneel elke dag moet werken.
Rust en evenwicht vinden in dit voortdurende spanningsveld is misschien wel de grootste uitdaging voor ons, mantelzorgers. Maar het is ook de weg naar meer vertrouwen, meer samenwerking en uiteindelijk – meer gemoedsrust, voor ons én voor onze partner.
*Een persoonlijke getuigenis van iemand die hetzelfde pad bewandelt.
Vanuit Roosendaelveld willen we alle mantelzorgers bedanken voor hun inzet, liefde en onmisbare steun. Merci, jullie maken elke dag opnieuw het verschil.
